26.12.13

Penelope's Lament...

Louis Tillett



Οι αλήθειες του μνημονίου…



 Στη διάρκεια του «σωτηρίου» έτους 2013, που ελπίζουμε να μην το ξαναζήσουμε, εδραιώθηκε ο λαϊκισμός σε βαθμό που αποτελεί πλέον γενική πεποίθηση ότι τα δεινά τα προκάλεσε το Μνημόνιο και όχι η κρίση.
Ακόμη περισσότερο, ότι το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το Μνημόνιο.




Ουδέν αναληθέστερον και όσοι έχουν επαφή με την πραγματικότητα γνωρίζουν ότι πάρα πολλούς από τους όρους που περιλαμβάνει το Μνημόνιο θα έπρεπε να τους ικανοποιήσει η ελληνική πλευρά δίχως αυτό.
Οπως ακριβώς συμβαίνει στην Ισπανία, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, ίσως μάλιστα περισσότερο.


Μισέλ εναντίον Τομπούλογλου…



Κατ΄ αρχήν να καταγγείλω τα μνημονιακά ΜΜΕ, τα οποία ανέδειξαν την τροχαία (;) παράβαση του Michele και το εικοσπεντοχίλιαρο του Harry, ελλείψει άλλου θέματος εντός των εορτών.
Εξασφάλισαν έτσι άκοπα το γέμισμα των δελτίων τους.



Αποκάλυψαν όμως έτσι και ορισμένες πτυχές, οι οποίες στο δικό μου το ελλιπές μυαλό παρέμεναν κρυφές.
Ίσως φταίει ότι ο εγκέφαλός μου και η συνείδησή μου αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της οικογενείας μου και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ένα μέρος της κοσμοθεωρίας της δημόσιας διοίκησης παραμένει πραγματικά ακατάληπτο.
Εξηγούμαι:


Υπήρξε ο Χριστός;



Τα πράγματα πιθανότατα δεν έγιναν όπως μας τα λένε οι ταινίες, τα μιούζικαλ, και οι παπάδες στα σχολεία.
Ας προσεγγίσουμε τη ζωή του μεγαλύτερου σταρ που έζησε (;) ποτέ αντικειμενικά, κοιτάζοντας τα γυμνά στοιχεία, τα ιστορικά δεδομένα, χωρίς προκαταλήψεις και συμπλέγματα.
Ο Ιησούς είναι ιστορικό πρόσωπο; Υπήρξε στα αλήθεια;
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, που είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί.
Για να μελετήσουμε το θέμα λίγο καλύτερα, θα σου πω μια ιστορία:



Ήταν κάποτε ένας πολύ χαρισματικός άνθρωπος, που τον είπαν Σωτήρα.
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από μία Παρθένο.
Ταξίδεψε πολύ διδάσκοντας τους ανθρώπους.
Είχε δώδεκα αποστόλους.
Πέθανε και αναστήθηκε, και από τότε κάθε χρόνο οι πιστοί του γιόρταζαν την Ανάστασή του με λαμπρότητα…


Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι καταθέσεις.



Το να ανησυχεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και συγκεκριμένα ένας ευρωβουλευτής του, για το κούρεμα των καταθέσεων στην Ελλάδα και ειδικότερα στις αποκαλούμενες συστημικές τράπεζες της χώρας, θα λέγαμε ότι αποτελεί … ανέκδοτο.
Εκτός και αν πρόκειται για μεγαλειώδη επίδειξη συριζικού χιούμορ μαύρου χρώματος. Διότι, οι μέχρι 100.000 ευρώ καταθέσεις στην Ελλάδα δεν απειλούνται από καμία τραπεζική ένωση και από κανένα απολύτως κούρεμα. 



Αντιθέτως, σοβαρότατος κίνδυνος για τις καταθέσεις και τους καταθέτες θα προκύψει αν μία ελληνική κυβέρνηση αμφισβητήσει τις μνημονιακές συμφωνίες της χώρας και τις εξ αυτών απορρέουσες υποχρεώσεις μας και θέσει επί τάπητος θέμα επαναδιαπραγματεύσεως δανειακών συμβάσεων.
Στην περίπτωση αυτή όλα τα σενάρια θα είναι ανοικτά, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της οικειοθελούς εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη –όπως επιθυμούν και επιδιώκουν αδίστακτοι Έλληνες κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και οι «υπερπατριωτικές» δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας.

Η Ελλάδα που δεν θέλει να αλλάξει.



Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει.
Η άποψη αυτή παγιώνεται σιγά αλλά σταθερά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Είναι απόφαση μιας μερίδας του επιχειρηματικού κόσμου, σχεδόν σύσσωμου του πολιτικού συστήματος και ενός πλειοψηφικού τμήματος των πολιτών ανεξαρτήτως κοινωνικού στρώματος ή κομματικής προτίμησης.




Το μεγαλύτερο διακύβευμα του επόμενου χρόνου είναι η παραμονή στο Euro.
Ισχυρές δυνάμεις θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν από το σκληρό πυρήνα της ΕΕ, ενώ ήδη στην Ευρώπη ωριμάζει η ιδέα ότι η έξοδος της Ελλάδας είναι προς το συμφέρον των υπόλοιπων λαών της.


Σχολεία… σιδερώστρες ψυχών.



Τον κύριο ρόλο σε αυτά τα <ιδρύματα> καταστολής και εξόντωσης της πνευματικής ελευθερίας, έχουν οι αποκαλούμενοι εκπαιδευτικοί.
Με διάφορες μεθόδους, που προσαρμόζονται ανάλογα με την εποχή, ξεσκαρτάρουν το εμπόρευμα.



Στο ξεκίνημα αυτής της παγκόσμιας παιδείας, οι κοινωνίες πιο ατίθασες και λιγότερο ανελεύθερες ως προς τα πνευματικά καλούπια, αντιμετώπισαν την ανάλογη <εκπαιδευτική> συμπεριφορά.
Η αυστηρότητα, το ξύλο, η σαδιστική τιμωρία, ο εξευτελισμός κ.α., ήταν τα μέσα, για την ένταξη των νέων στην κοινωνία.